emotional poetry:

పువ్వు తన రేకులతో ఇలా చెబుతున్నది:

నువ్వు నా జీవితపు చివరి క్షణం వరకు తోడురావు.

ఏదో ఒక రోజు నువ్వు నన్ను వదిలి వేల్లిపోతావు అని తెలుసు.

ఒక్కసారిగా నువ్వు నా నుండి దూరం కావు.

మెల్లగా, మెల్లగా నా శ్వాసను ఆపుతూ దూరం అవుతావు.

అది ఎలాగో తెలుసా?

నా శరీర బాగంలో కలిసిన నువ్వు,

నా నుండి ఒక్కోరేకుగా విడిపోతున్నప్పుడు,

నేను ఎంత వేదన పడుతున్నానో నీకు తెలుసా?

ఆ భాదను చెప్పడానికి మౌన బావాన్నే ఎంచుకున్నాను.

ఎందుకంటే బాధ అనుబవిమ్చే వారికే తెలుస్తుంది ఆ నరకం.

మాటలకు అందనిది ఆ చేదు క్షణాలు.

అయినా! నువ్వంటే నాకు ప్రాణం.

నువ్వు నాతొ ఉన్నంతవరకు ప్రతిక్షణం నాకు సంతోషం.

నువ్వు నానుండి విడిపోయిన వెంటనే నా జీవితము అంతమే.

నువ్వు ఎప్పటికి నాతొ వుండాలని ఆ దేవుడిని వరం అడిగాను.

అందుకు ఆ దేవుడు నాతో ఇలా అన్నాడు.

నేను బందాలు ఇస్తాను కాని అవి శాశ్వతంగా ఇవ్వను.

అలా ఇస్తే బందాల విలువ మరిచిపోతారు అన్నాడు.....

అది నిజమే నువ్వు ఉన్నంతవరకు నీ విలువ తెలియలేదు.

నువ్వు నానుండి దూరం అయిన తరువాతే నీ విలువ నాకు తెలిసింది.